"Royal princess, to sweet to squat/ Couldn't lift the lid, forceful splattered plop/ Primmadonna LT didn't merely have to pee/ Could have been a PFC, oh, the mystery". Zo klinkt de intro van de 'The Rectum Satans demo' in het nummer 'The cobalt throne'. Al meteen besef je dat je bij beluistering maar beter wc-papier ter hand kan nemen. Dankzij deze sympathieke gasten uit Wernersville (ergens in de USA) besef ik voor het eerst in mijn leven dat black metal zangers eigenlijk niet meer of minder zijn dan gewone rockers, maar dan met kontpijn. Hoewel, je kan hier niet echt van black metal spreken. De groepsleden zelf noemen het liever 'brown metal', naar eigen zeggen een obscure cult-scene dat oorspronkelijk is ontstaan op de Amish bergen van Pennsylvania. Andere groepen in die scene waardoor de Satans zich lieten inspireren zijn The Feces, Colonoscopy en Leishmaniasis.

De eerste twee nummers van hun demo klinken op zich als pure klassieke dark metal (mits de geluidskwaliteit ietwat aan de lofi kant is, maar wel erg professioneel gespeeld) met een typische brullende berenstem, maar als je in het tekstboekje gaat meevolgen, ga je meteen merken dat hier de draak wordt gestoken met het heroïsche genre.)
In het derde nummer 'Corpulence, Crapulence, Intestine' bewijzen ze dat ze het niet binnen de lijntjes willen houden. Hier wordt al meer plaats gemaakt voor snoeiende, noisy gitaren en stemvervormers. "Strick and Rick and rangers and MCLCs/ Satan's horns, bud, carbonation/ Funeral pyres, mass graves/ Corpulence, crapulence, intestine". Je bent gewaarschuwd.
In het nummer 'Hem Royd' wordt alles dat met metal te maken heeft helemaal overboord gegooid. Met een enkele gitaar en een paar vreemde stemmetjes krijgen The Rectum Satans plots zin om met Pink Floyd te lachen: "We don't need no enema/ We don't need no colostomy/ No fiber optics up me rectum/ Doctor leave my polyps alone/ Hey! Doctor! Leave my polyps alone/ All in all you're just another turd in the bowl". Ik denk dat je hier geen handleiding voor nodig hebt. Maar midden in het nummer slaat de gitaar over tot andere akkoorden en eindigt het nummer in een zoet watervalmuziekje met een Cocteau Twins sfeertje.
En dan in het laatste nummer 'Butt-hurt' slaan The Rectum Satans alweer een compleet andere richting in. Plots moeten ze via een avant-hop nummer hun pijnlijke bekentenis afleggen. Al rappend proberen de Satans meelijden te wekken met hun traumatische kontervaringen. Zelfs mijn grootvader zou hiervan al eens in zijn stoma knijpen.

The Rectum Satans vertellen ons dat hun band eigenlijk al sinds 1988 bestaat, opgericht door zanger Necrocolon en instrumentalist Polyp op Pazuzu. Maar ernstige tegenslagen hebben er voor gezorgd dat ze hun allereerste demo pas vorig jaar konden afwerken. Eerst was er de zelfmoord van hun drummer, daarna een jarenlange gevangenschap wegens het overvallen van een truck met een septische tank.
Eindelijk zijn ze er dus in geslaagd om uit deze diepe beerput te klauteren, en zo begrijp je dat er een diep en emotioneel verleden achter hun teksten schuilt. De Satans zeggen zelf dat ze 'warriors' zijn en eindelijk hun krachten hebben kunnen opspronkelen on 'the village of Reinholds' te bestormen.

fg