Het Amerikaans label Blue Sanct was in het land om hun tienjarig bestaan te vieren. Beheerder is Michael Anderson, die in de 4AD Club met zijn éénmansproject Drekka samen met nog een aantal andere artiesten uit de Blue Sanct-stal speelde. Daar hoort ook Annelies Monseré bij, afkomstig uit Ingelmunster en nu residerend in Hilversum. Op het einde van de avond hadden we een gesprek in de 4AD met Michael over het hoe en waarom van Blue Sanct en Drekka, en met Annelies over haar debuut-cd ‘Helder’.

 

Michael, hoe heb jij de muziek van Annelies ontdekt?
Michael: In 2002 ben ik bij Annelies blijven logeren. Ik was toen op tournee met Jessica Bailiff en Rivulets. Haar vriend Wim (Lecluyse, van Morctapes, nvdr.) liet me toen in het geniep haar muziek horen. Uiteindelijk kreeg ik een cassette met haar nummers mee naar huis. Een paar maanden later vroeg ik Annelies dan of ze interesse had om een cd uit te brengen op mijn label.

Annelies, toen Michael je vroeg om een cd uit te brengen op Blue Sanct, ben je dan meteen aan nieuwe nummers beginnen werken? Of kunnen we je cd ‘Helder’ zien als een verzameling van nummers die je toen al had?
Annelies: Ik herinner me dat ik Michael eerst acht nummers had verstuurd die al opgenomen waren. Maar ik bleef nieuwe nummers schrijven tot ik er genoeg had om een full album uit te brengen. Er staat dus zowel ouder als nieuwer materiaal op.

Jullie zijn samen op tournee geweest in de USA en nu in Europa. Hoe is die tournee tot stand gekomen?
Michael: Sowieso probeer ik tenminste eenmaal per jaar in Europa te spelen. Dan ga ik op stap met Annelies, want zij is een briljant boekingsagent voor mij. We zijn aan deze tournee dus al een tijdje geleden beginnen werken. Annelies en Wim kwamen deze zomer bij ons op vakantie in de USA. Ik heb van die gelegenheid gebruik gemaakt om Annelies een paar optredens te bezorgen. Ik organiseerde toen net het drie dagen durende Blue Sanct-festival.
Annelies: Ik had een paar optredens samen met Jessica Bailiff en daarnaast dus inderdaad ook op het Blue Sanct-festival.

Was dat dan een festival met allerlei artiesten uit de Blue Sanct-stal?
Michael: That’s right. Maar ook nog andere bands –o.a. uit Bloomington– die ik erg graag mag en waar ik heel graag mee had gewerkt als ik genoeg geld zou hebben… maar dat is dus niet zo!

Bevalt de tour in Europa jullie?
Michael: Yeah, it’s great! Nu doen we nog een paar shows in Nederland en dan gaan we naar Duitsland voor een week, en vandaar naar Zwitserland.
Annelies: In België speelt Drekka nog in Aalst met Damo Suzuki (ex-Can, nvdr.).

Michael, op je recente Drekka-plaat ‘Extractioning’ horen we een cover van “What Would The Community Think” van Cat Power. Hoe ben je ertoe gekomen om dat nummer te coveren?
Michael: Toen dat album uitkwam, raakte ik geöbsedeerd door dat nummer. Ik vind het een prachtig lied en ik ben sowieso een fan van Cat Power. Maar eigenlijk heb ik het nummer opgenomen als verjaardagsgeschenk voor mijn toenmalige vriendin, die ook een fan is. In feite was heel het album bedoeld als verjaardagsgeschenk.

Je brengt cd’s uit als Drekka op je eigen label Blue Sanct, maar daarnaast breng je ook nog materiaal uit op cassette op zogenaamde tapelabels, zoals Morctapes. Maak je een onderscheid tussen wat je uitbrengt op cd en wat je uitbrengt op gelimiteerde cassettes?
Michael: Absoluut. Bij tapes heb je meer tijd om op te vullen en dus durf ik misschien ook iets meer te exploreren. Ik heb ook de indruk dat het medium het product daar meer dicteert. Zo rek ik mijn nummers voor cassette misschien iets meer uit dan die voor op een cd.
Het album ‘Extractioning’ was eigenlijk eerst een cassette die ik de titel ‘Exactioning’ had gegeven. En die duurde een uur, terwijl de cd maar 46 minuten lang is. Ik heb dus bepaalde stukken op ‘Extractioning’ wat ingekort, want toen ik de cassette opnieuw beluisterde, besefte ik dat er hier en daar onnodige stukken tussen stonden, die alleen maar dienden om de tijd te vullen.

Wat vind je van kleine labels die muziek uitbrengen op gelimiteerde cassettes of cd-r?
Michael: Ook ik ben op die manier met Blue Sanct begonnen. De eerste 20 releases werden op cassette uitgebracht en daarnaast publiceerde ik trouwens ook een aantal zelfgemaakte kleine poëziebundeltjes. Zo raakte ik geïnteresseerd in Morctapes. Ik hoorde voor het eerst van Morc toen ze hun eerste compilatie-cd ‘Card-carrying Supporters of Romance’ uitbrachten. Het bleek dat Morc eigenlijk op dezelfde manier werkte als Blue Sanct. Twee verschillende kerels die helemaal aan de andere kant van de wereld wonen en die toch op dezelfde manier van muziek houden.
Ik steun die tapelabels dus wel. Met Drekka zou ik eigenlijk nog veel meer cassettes willen uitbrengen op veel meer labeltjes. Niet op alle labels, maar er zijn er toch heel wat die mij interesseren. Ik ben momenteel bezig te proberen om 24 verschillende cassettes op 24 verschillende labels in 24 verschillende landen uit te brengen.

Je hebt opnames gemaakt met artiesten als Rivulets en Angelica Busque. Wie is die Angelica Busque precies? Er is heel weinig informatie over haar te vinden.
Michael: I know. Angelica is een soort van geluidskunstenares uit Chicago. Ze maakt ook tekeningen. Onlangs heeft ze trouwens een award gewonnen voor haar tekeningen. Angelica lijdt aan een spierziekte en die vormt het thema van de tekeningen waar ze die prijs voor heeft gewonnen.
Angelica is eigenlijk een ex-vriendin van mij. Destijds hebben we opnamesessies gedaan voor De Avonden op de VPRO. Tijdens het optreden van vanavond heb ik nog een paar soundsculpturen afgespeeld die zij gemaakt heeft.
Wat de samenwerkingen met Rivulets betreft: Nathan (aka Rivulets, nvdr.) en ik zijn een nieuw project begonnen dat Infinite Life Limited heet. Ik denk dat het een logische combinatie wordt van Rivulets en Drekka.

Hebben jullie beiden nog geen plannen om samen muziek te maken?
Michael: Yeah, we hebben aan materiaal gewerkt voor radio-sessies en zo.
Annelies: Euh... Ik ben aan het nadenken... Welke sessies waren dat dan?
Michael: Euhm... Riley’s radio session?
Annelies: Oohh ja!
Michael: It’s just a matter of being on the right place at the right time!

Nu even terug een vraag aan Annelies. Hoelang speel je al piano?
Annelies: Sinds mijn negende. Ik ben klassiek opgeleid. Tot op mijn achttiende heb ik muziekles gevolgd en daarna bleef ik verder spelen op mijn eigen manier. Ik heb dan ook nog vijf jaar cello gevolgd. Ik woon nu in Nederland en daar is het te duur om die opleiding te volgen. Maar binnenkort keer ik terug naar België en dan zet ik die opleiding weer voort.
De meeste geschoolde muzikanten tonen graag hun virtuositeit, maar jouw muziek klinkt toch zeer ingetogen, met heel trage pianoakkoorden. Daarmee creëer je eerder een bepaalde desolate sfeer, die ik ook in de muziek van Low of Spokane herken. Laat je je door hen inspireren?
Annelies: Hmm, neen, toch niet door Spokane. Ik ken hun muziek bijna niet. Ik heb eens een cd van hen meegekregen en ik ben er niet zo gek van. Tja, ik weet het niet, misschien ben ik veeleer geïnspireerd door Movietone en zo. Ik weet eigenlijk ook niet precies waarom ik zo’n trage piano-akkoorden speel. Het is gewoon mijn ding, denk ik.

Is voor jou, als geschoolde muzikant, sfeer belangrijker dan virtuositeit?
Annelies: Och, mij interesseert het gewoon niet om mensen te tonen hoe virtuoos ik wel ben. Ik denk dat mijn manier van spelen gewoon goed klinkt zo. En muziek klinkt goed of het klinkt niet goed. Alleen daar gaat het om, vind ik, en de rest kan me niet schelen.

Ooit heb ik een solotape gekregen die je hebt uitgebracht op het Italiaanse tapelabeltje Almost Halloween Time. Die tape is op één nummer na volledig instrumentaal, terwijl je nu bijna altijd zingt.
Annelies: Ik ben gewoon begonnen met instrumentale nummers op te nemen. Maar van dat ene nummer vond ik dat het een stem nodig had. Volgens mij klonk het wel geslaagd en dat motiveerde mij om alsmaar meer te zingen. Ik zag mezelf nooit als een goeie zangeres, maar toch blijkt het te werken.

Of was je in het begin te verlegen om te zingen?
Annelies: Haha! Ja misschien wel. (Tot Michael:) Hij kent me al een tijdje, daarom zegt hij dat...

Is het de bedoeling om in je muziek verder te gaan met enkel piano en stem, of wil je in de toekomst je instrumentarium nog uitbreiden?
Annelies: Op ‘Helder’ staat er wel één gitaarsong. En er staat ook nog een cello en een melodica op. Maar op de volgende plaat zou ik inderdaad misschien meer gitaar willen en mensen vragen om een gastbijdrage te leveren. In je eentje muziek maken is mij soms toch wat te eenzaam. Ik speel graag samen met mensen.

Je hebt in het verleden al een duo gevormd met Olivier Driessens: Zent One (zie Morctapes, nvdr.). Bestaat dat duo nog?
Annelies: Hmm, we zijn nooit officieel gesplit, maar wellicht zal het er wel nooit meer van komen om samen te spelen met Olivier. Of we zullen misschien toch nog wel eens samen jammen of zo, maar ik denk niet dat we ook nog opnames zullen maken. Ik zou best wel willen, maar ik vrees dat Olivier nu te veel met andere dingen bezig is, buiten de muziek. We zijn nog steeds hele goede vrienden, maar onze muzikale ideeën liggen misschien toch iets te ver uit elkaar. Verwacht dus maar niet te veel meer van Zent One.

fg
foto's: sh